NAZ ÇAKMAK AKGÖZ · KURUCU ORTAK, NEF FORTIS · KASIM 2026 · OKUMA SÜRESİ: 6 DK
KISACA
Bağımsız denetim, takvimi büyük ölçüde dışarıdan belirlenen bir meslektir. Yıl sonu kapanışları, genel kurul tarihleri ve beyanname süreleri, işin önemli bir kısmını yılın birkaç ayına sıkıştırır. Bu dönemlerde uzayan mesai, çalışanların aileye, sosyal yaşama ve kendilerine ayırdıkları zamanı daraltır.
Uluslararası çalışmalar, bu konunun yalnızca bir insan kaynakları meselesi olmadığını gösteriyor. Khavis ve Krishnan (2021), 137 denetim firmasına ait yaklaşık 19.700 çalışan değerlendirmesini incelemiş ve çalışanların iş-yaşam dengesini daha olumlu değerlendirdiği firmalarda denetim kalitesinin daha yüksek olduğunu bulmuştur. Al-Qatamin ve Shahbudin (2026) ise denetçilerin iş-yaşam dengesi ile iş stresini, denetim kalitesini düşüren davranışlarla ilişkilendiren bir çerçeve önermiştir.
Türkiye’de denetim sektörüne özgü çalışmalar sınırlı. Bu yazıda, Ahmet Yesevi Üniversitesi İşletme Bölümü’nde tamamladığım yüksek lisans dönem projesinin bulgularını özetliyorum.
Veriler 2026 yılında, Türkiye’nin farklı illerinde faaliyet gösteren bağımsız denetim firmalarında çalışan 140 kişiden çevrim içi anketle, gönüllülük esasıyla toplandı. Katılımcıların %45,7’si denetçi, %30’u kıdemli denetçi, %24,3’ü yönetici unvanındaydı; %44,3’ü kadın, %55,7’si erkekti.
İş-yaşam dengesi ve çalışan memnuniyeti, Türkçede geçerlik ve güvenirlik çalışması yapılmış iki ölçekle (iş tatmini için Baycan, 1985) beşli Likert tipinde ölçüldü. Puanlar 1 ile 5 arasında değişiyor; yüksek puan daha olumlu algı anlamına geliyor. Analizlerde t-testi, ANOVA ve Pearson korelasyonu kullanıldı; anlamlılık düzeyi 0,05 alındı.
Araştırmanın en dikkat çekici sonucu haftalık çalışma süresiyle ilgili. Katılımcıların yalnızca %12,9’u haftada 40 saat veya daha az çalıştığını belirtirken %47,1’i 51 saat ve üzeri çalıştığını ifade etti. Karşılaştırma için: 4857 sayılı İş Kanunu’nun 63. maddesine göre genel kural olarak haftalık çalışma süresi en çok 45 saattir (denkleştirme ve fazla çalışmaya ilişkin hükümler saklıdır).
| Haftalık çalışma süresi | Kişi | İş-yaşam dengesi | Çalışan memnuniyeti |
|---|---|---|---|
| 40 saat ve altı | 18 | 3,78 | 3,86 |
| 41–50 saat | 56 | 3,39 | 3,51 |
| 51 saat ve üzeri | 66 | 3,02 | 3,18 |
Tablo 1. Haftalık çalışma süresine göre ortalama puanlar (1–5). Grup farkları istatistiksel olarak anlamlıdır (p < 0,05).
Haftada 40 saat ve altında çalışanlar ile 51 saat ve üzeri çalışanlar arasındaki fark, iş-yaşam dengesinde 0,76, memnuniyette 0,68 puandır. Bu, beşli bir ölçek için küçük bir fark değildir.
İş-yaşam dengesi ile çalışan memnuniyeti arasında pozitif yönlü, güçlü ve anlamlı bir ilişki bulundu (r = 0,68; p < 0,01). İşi ile özel yaşamı arasındaki dengeyi olumlu değerlendiren çalışanlar, çalışma koşullarından ve kurumlarından da daha memnun.
Bu sonuç, farklı sektörlerdeki bulgularla uyumlu. Susanto ve arkadaşları (2022), KOBİ çalışanlarında iş-yaşam dengesinin iş tatminini olumlu etkilediğini; Portekiz’de 322 denetçiyle çalışan Henriques ve Samagaio (2024) ise iş tatmininin denetçilerin iş performansıyla olumlu ilişkili olduğunu bildirmiştir.
Puanlar unvan, kıdem ve yaş arttıkça düzenli olarak yükseliyor. En düşük değerler, meslekte ilk beş yılındaki ve denetçi unvanındaki çalışanlarda görüldü.
| Grup | İş-yaşam dengesi | Çalışan memnuniyeti |
|---|---|---|
| Denetçi (n = 64) | 3,11 | 3,24 |
| Kıdemli denetçi (n = 42) | 3,37 | 3,53 |
| Yönetici (n = 34) | 3,65 | 3,79 |
| Kıdem 1–5 yıl (n = 52) | 3,09 | 3,22 |
| Kıdem 6–10 yıl (n = 48) | 3,34 | 3,49 |
| Kıdem 11 yıl ve üzeri (n = 40) | 3,61 | 3,73 |
Tablo 2. Unvan ve mesleki kıdeme göre ortalama puanlar (1–5). Tüm grup farkları anlamlıdır (p < 0,05).
Bunun olası bir açıklaması, kıdem arttıkça çalışanların iş planı üzerindeki kontrolünün de artması. Saha çalışmasının ve yoğun dönem mesaisinin en büyük kısmını üstlenen denetçiler ise bu esnekliğe en az sahip olan grup. Erten (2018), Türkiye’de 171 meslek mensubuyla yaptığı çalışmada rol belirsizliği ve algılanan iş yükünün iş tatminini en çok düşüren etkenler olduğunu bulmuştur; bu da ilk yıllarda net görev tanımının ve iş yükü planlamasının önemine işaret ediyor.
Bu örneklemde kadın çalışanların iş-yaşam dengesi (3,42’ye 3,18) ve memnuniyet (3,67’ye 3,39) puanları erkeklerden; evli çalışanların puanları ise bekârlardan (denge 3,43’e 3,14; memnuniyet 3,58’e 3,31) anlamlı düzeyde yüksek çıktı.
Bu bulguları dikkatle yorumlamak gerekiyor. Uzaktan çalışanlarla yapılan bir araştırmada Has ve Bal (2024), kadınların iş tatminini daha yüksek bulmuş, ancak iş-yaşam dengesinde cinsiyete göre anlamlı bir fark saptamamıştır. Bu tür farklar sektöre, örnekleme ve ölçüm aracına göre değişebilir; daha geniş örneklemlerle sınanması yararlı olacaktır.
Araştırmanın bulguları, iş-yaşam dengesini destekleyen uygulamaların hem çalışanlar hem de iş kalitesi açısından değer taşıdığını gösteriyor. Öne çıkan başlıklar şunlar:
Araştırma ilişkisel tarama modeliyle yapıldı; değişkenler arasındaki ilişkileri gösteriyor, neden-sonuç ilişkisi kurmuyor. Örneklem 140 kişiyle sınırlı ve olasılığa dayalı değil; veriler katılımcıların kendi beyanına dayanıyor. Bulguların daha büyük ve farklı örneklemlerle sınanması, sonuçların genellenebilirliğini güçlendirecektir.
Bu yazı, yazarın Ahmet Yesevi Üniversitesi İşletme Bölümü’nde Dr. Öğr. Üyesi Kadir Özer danışmanlığında hazırladığı “Bağımsız Denetim Firmalarında İş-Yaşam Dengesi ve Çalışan Memnuniyeti” başlıklı tezsiz yüksek lisans dönem projesine (2026) dayanmaktadır.
Bilgilendirme amaçlıdır. Bu yazı genel bilgi vermek amacıyla hazırlanmıştır; mesleki görüş veya danışmanlık niteliği taşımaz.
İşletmenizin ihtiyacını değerlendirmek için bir görüşme planlayalım.