Sporculara Sağlanan Mali Teşvikler ve Vergi Mevzuatı Açısından Değerlendirilmesi

Amatör sporculara tanınan istisnalar ve profesyonel sporcu ücretlerinin 2026 yılı tutarlarıyla vergilendirilmesi

FATİH FURKAN AKGÖZ · YÖNETİM KURULU BAŞKANI, NEF FORTIS · KASIM 2026 · OKUMA SÜRESİ: 8 DK

Giriş

Spor, temelde insanların boş zamanlarını değerlendirebilmek için yaptığı ruhsal ve bedensel aktivitelerin bütünüdür. Spor kavramı ilk insanla başlar ve çok eski bir kavramdır. İlk insanların avcılık ve toplayıcılık döneminde hem avlanmak hem de dışarıdan gelebilecek tehlikelere karşı korunmak için yaptığı birçok hareket, sporun temellerini oluşturmaktadır.

Osmanlı Devleti’nin son dönemlerinde spor kavramı bir tanımdan öteye geçememiş; dünyada yaşanan sosyal ve siyasi olayların tetiklediği ekonomik bunalımlar nedeniyle halk sporla tam anlamıyla kucaklaşamamıştır. II. Abdülhamid Dönemi istibdat devri olarak kayıtlara geçmesine rağmen kültür fizik hareketlerine verilen önemin artması, Osmanlı sporcularının bazı uluslararası müsabakalara ilk kez katılması, spor kulüplerinin kurulması ve modern spor dallarının bazılarında yarışmalar düzenlenmesi, padişahın bedensel faaliyetlere ve spora verdiği değeri göstermektedir. Örneğin padişahın himayesindeki Mekteb-i Sultani, birçok spor etkinliğinin yapılmasına katkı sağlamıştır. Bugünkü Beşiktaş Jimnastik Kulübü (1903), Galatasaray (1905) ve Fenerbahçe (1907) gibi kulüpler bu dönemde kurulmuştur. Ancak birçok kişinin bir araya gelmesinin tehlike arz ettiği bu dönemde kolektif faaliyetler denetim altında sürdürülmüştür. II. Meşrutiyet’in ilanıyla başlayan yeni dönem, her alanda olduğu gibi sportif faaliyetlerde de özgürlüklerin ve yeni açılımların gündeme geldiği bir süreç olmuş; 1908’den itibaren Türk gençleri sporla daha yakından tanışmaya başlamıştır.

Cumhuriyet sonrası dönemde kalkınma planlarında spora verilen önem zamanla artmıştır. Beş yıllık kalkınma planları, birçok konuda olduğu gibi spor alanında da sporun bulunduğu konumu ve daha çok geliştirilebilmesi için yapılması gerekenleri ortaya koyan ilke ve politikalar geliştirmiştir.

Sporculara sağlanan mali teşvikler

Gençliğin korunması, spor ve sporcunun teşviki açısından ülkemizde yasal düzenlemeler mevcuttur. Devlet, sporu toplumun günlük faaliyetleri arasına sokabilmek için kanunlarla bir takım düzenlemeler getirmiştir. Özellikle spor tesislerinden geniş halk kitlelerinin yararlanabilmesi için spor ve sporcular mali teşviklerle özendirilmiştir.

Amatör sporun teşvik edilmesi ve desteklenmesinin önemi Belediye Kanunu’nda da kendini göstermektedir. 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 14. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi şöyledir:

“Gerektiğinde, sporu teşvik etmek amacıyla gençlere spor malzemesi verir, amatör spor kulüplerine ayni ve nakdî yardım yapar ve gerekli desteği sağlar, her türlü amatör spor karşılaşmaları düzenler, yurt içi ve yurt dışı müsabakalarda üstün başarı gösteren veya derece alan öğrencilere, sporculara, teknik yöneticilere ve antrenörlere belediye meclisi kararıyla ödül verebilir.”

Böylece sporun mahalli idareler tarafından da teşviki sağlanmaktadır. Özellikle büyükşehir belediyelerinin spora ağırlık verdiği ve bu amaçla spor kulüpleri oluşturduğu görülmektedir. Bu kulüplerin birçoğu futbol, güreş, hentbol ve basketbol gibi ligleri olan dallarda yer aldığı gibi karate, tekvando ve boks gibi bireysel spor dallarında da faaliyet göstermektedir. Yerel idarelerin spor politikalarına yöneltilen eleştiriler ise spor tesisi planlamasının herkes için spor anlayışıyla yapılması, harcamaların yalnızca sınırlı sayıda sporcuya tahsis edilmeyip tüm belde sakinlerinin aktif spora katılımını gözetmesi gerektiği yönündedir.

Gelir Vergisi Kanunu’nun 23. maddesinin 15. bendine göre; yüz ve daha az işçi çalıştıran işyerlerinde bir, yüzden fazla işçi çalıştıran işyerlerinde iki amatör sporcuya, her yıl milli müsabakalara katıldıklarının belgelenmesi kaydıyla ve asgari ücretin iki katını aşmamak üzere ödenen ücretler gelir vergisinden istisnadır. Bu istisnanın milli amatör sporculara özgü olduğu düşünülse de amatör sporcu istihdam edenleri özendiren bir yönü olduğu kabul edilebilir. Başarılı sporcuyu desteklemeye yönelik bu düzenleme, sporcunun her türlü gelirini değil yalnızca ücret gelirini istisna kapsamına almaktadır.

Gelir Vergisi Kanunu’nun 29. maddesine göre teşvik amacıyla verilen bazı ikramiye ve mükâfatlar gelir vergisinden istisnadır. Maddenin 3. bendinde “spor yarışmalarına katılan amatör sporculara ödenen ödül ve ikramiyeler”, 4. bendinde ise “spor yarışmalarını yöneten hakemlere ödenen ücretler” sayılmıştır. Kanunda amatör sporcuların bu istisnadan yararlanacağı açıkça ifade edilmiştir; aranan koşul, spor yarışmasına katılan amatör sporcunun ödül ve ikramiye niteliğinde kazanç sağlamasıdır. Profesyonel sporcular ise kazandıkları ödül ve ikramiyeler üzerinden vergi ödemekle yükümlüdür. Dolayısıyla istisnadan yararlanmanın ilk koşulu amatör sporculuktur.

Türk vergi sisteminde sporcuların vergilendirilmesi

Günümüzde spor faaliyetleri gündemin ilk sıralarındadır. Kulüp bütçeleri, transfer ücretleri ve primlerin yanında sponsorluk, ürün satışı, pazarlama ve reklam faaliyetleriyle spor, başlı başına ticari bir sektör hâline gelmiştir. Devletin vergilendirme yetkisi bakımından önemli olan spor faaliyetleri, bu yönüyle vergi hukuku için de ilgi çekici bir alandır. Sporun vergi hukuku içinde teşviki istisnalar ve sporculara sağlanan menfaatlerle yerini bulmaktadır; sporcuların vergilendirilmesi ise Gelir Vergisi Kanunu’nda açıkça düzenlenmiştir.

Spor faaliyetinde emek arz eden sporcunun bu faaliyetinden dolayı maddi menfaat sağlaması doğaldır. Sporcular, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu kapsamında gerçek kişidir. 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 8. maddesine göre mükellef, vergi kanunlarına göre kendisine vergi borcu terettüp eden gerçek veya tüzel kişidir; aynı Kanun’un 9. maddesine göre mükellefiyet ve vergi sorumluluğu için kanuni ehliyet şart değildir. 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu’nun 1. maddesi de “gerçek kişilerin gelirleri gelir vergisine tabidir” hükmünü içermektedir. Kanun’un 61. maddesine göre “sporculara transfer ücreti veya sair adlarla yapılan ödemeler ve sağlanan menfaatler” ücret sayılmaktadır.

7.12.2019 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan 7194 sayılı Kanun’un 21. ve 22. maddeleriyle sporcu ücretlerinin vergilendirilmesinde değişikliğe gidilmiştir. 1.1.2020’den sonra elde edilen sporcu ücretlerine uygulanmak üzere, lig usulüne tabi spor dallarında en üst ligde faaliyet gösteren sporcuların ücretlerinde tevkifat oranı %15’ten %20’ye yükseltilmiş ve belli bir tutarı aşan ücretlerin yıllık beyannameyle beyan edilmesi öngörülmüştür. Ücretlerde temel vergilendirme yöntemi tevkifat olmakla birlikte, sporcu ücretleri için Gelir Vergisi Kanunu’nun geçici 72. maddesiyle beyana dayalı vergilendirme esası da getirilmiştir. Maddenin uygulama süresi 7491 sayılı Kanun’la 31.12.2028’e kadar uzatılmıştır.

Geçici 72. maddeye göre 31.12.2028 tarihine kadar sporculara yapılan ücret ve ücret sayılan ödemelerden aşağıdaki oranlarda gelir vergisi tevkifatı yapılır:

Tablo 1. GVK geçici md. 72’ye göre sporcu ücretlerinde tevkifat oranları.

Bu madde kapsamındaki gelirlerin toplamı, Kanun’un 103. maddesindeki tarifenin dördüncü diliminde yer alan tutarı aşarsa bu gelirler yıllık beyannameyle beyan edilir. Beyan edilen gelirler üzerinden hesaplanan vergiden, tevkifat yapmakla sorumlu olanlarca vergi dairesine ödenmiş olması şartıyla, kesilen vergiler mahsup edilir. Görüldüğü üzere düzenleme, sporcunun performans gösterdiği ligi esas almaktadır. 2026 yılında sporcuların ücret kapsamındaki gelirleri toplamı 5.300.000 TL’yi aşarsa beyanname verilecek; tevkif edilen vergilerin ödenmiş olması şartıyla bu vergiler beyanname üzerinden hesaplanan vergiden mahsup edilecektir.

2026 takvim yılı gelirlerinin vergilendirilmesinde ücret gelirleri için uygulanacak tarife şöyledir:

Tablo 2. 2026 yılı gelir vergisi tarifesi, ücret gelirleri (Gelir Vergisi Genel Tebliği Seri No: 332, RG 31.12.2025).

Sporcu ücretlerinin beyanı ve tevkifatın mahsubu: örnekler

Örnek 1: Lig usulüne tabi spor dallarında en üst lig olan Süper Lig’de faaliyet gösteren B Futbol Kulübü’nde görev yapan Futbolcu A’nın 1.1.2026’da geçerlilik kazanan bir yıllık sözleşmesi bulunmaktadır. Futbolcu A’ya 2026 yılında 6.000.000 TL ücret ve benzeri ödeme yapılmış, bu ödemelerden %20 oranında 1.200.000 TL gelir vergisi tevkifatı yapılmıştır. Kulüp, tevkif ettiği vergilerin tamamını vergi dairesine yatırmıştır.

Ücret gelirleri toplamı tarifenin dördüncü dilimindeki tutarı (2026 için 5.300.000 TL) aştığından bu gelirler yıllık beyannameyle beyan edilecektir. Yıl içinde kesilen vergilerin tamamı vergi dairesine yatırıldığından 1.200.000 TL’nin tamamı mahsup edilebilecektir. 2026 yılı gelirleri için beyanname 2027 yılının mart ayının son günü akşamına kadar verilmelidir.

Örnek 2: Aynı durumda kulübün tevkif ettiği 1.200.000 TL’nin yalnızca yarısını vergi dairesine yatırdığını varsayalım. Bu durumda beyanname üzerinden hesaplanan vergiden yalnızca ödenen 600.000 TL mahsup edilebilecektir.

Ücretten 1.200.000 TL tevkifat yapılmış olmasına rağmen vergi dairesine yalnızca 600.000 TL ödendiği için mahsup bu tutarla sınırlı kalacak ve ödenmesi gereken vergi 1.377.500 TL olacaktır.

Örnek 3: Lig usulüne tabi spor dallarında 1. Lig’de faaliyet gösteren Z Futbol Kulübü’nde görev yapan Futbolcu C’ye 2026 yılında 1.000.000 TL ücret ödenmiş ve bu ödemeden 100.000 TL tevkifat yapılmıştır. Kulüp en üst ligde değil, en üst altı ligde olduğundan tevkifat oranı %10’dur. Ücret geliri toplamı dördüncü dilim tutarını (2026 için 5.300.000 TL) aşmadığından Futbolcu C bu gelir için yıllık beyanname vermeyecektir.

Sonuç

Devlet, sporun gelişmesi, teşvik edilmesi ve özendirilmesi amacıyla kanunlar, kalkınma planları ve diğer yasal düzenlemelerle spor ekonomisine müdahale etmektedir. 7194 sayılı Kanun’la lig usulüne tabi spor dallarında en üst ligdeki sporcular için tevkifat oranı %15’ten %20’ye çıkarılmış; ayrıca sporculara tevkifattan ayrı olarak beyanname verme yükümlülüğü getirilmiştir. Uygulamada ise beyanname vermesi gereken sporcuların ve menajerlerinin önemli bir kısmının bu düzenlemeden habersiz olduğu ya da getirilen yükümlülükleri yerine getirmediği görülmektedir.

Bu yazının ilk hâli 31.05.2024 tarihinde MuhasebeTR’de yayımlanmıştır. Tutarlar ve örnekler 2026 yılı için güncellenmiştir.

Kaynaklar

• 5393 sayılı Belediye Kanunu, md. 14.
• 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu, md. 1, 23, 29, 61, 103 ve geçici md. 72.
• 213 sayılı Vergi Usul Kanunu, md. 8 ve 9.
• 7194 sayılı Kanun, RG 07.12.2019.
• 7491 sayılı Kanun, md. 13 (27.12.2023).
• Gelir Vergisi Genel Tebliği (Seri No: 332), RG 31.12.2025, sayı 33124 (5. mükerrer).
• DPT, Beş Yıllık Kalkınma Planları.
• Vergi Sorunları Dergisi.
• Türkiyat Araştırmaları Dergisi.

Bilgilendirme amaçlıdır. Bu yazı genel bilgi vermek amacıyla hazırlanmıştır; mesleki görüş veya danışmanlık niteliği taşımaz.

← TÜM YAYINLAR

GÖRÜŞME TALEBİ